آداب دوستی

در سفارشات لقمان به فرزندش، آمده است:

“پسرجان! زودرنج و بداخلاق و بى صبر نباش، که با این صفات هیچ رفیقى برایت نمى ماند. خود را به صبر و تأنى در کارها وادار”

“پسرجان! اگر مال نداشتى که صله ى رحم و نوازش رفیق کنى، خوى خوش و روى بازداشته باش، که هر کس خلق خوش داشته باشد، نیکان دوستش دارند و بدان مال خود از وى دریغ ندارند”.

“پسرجان! در همنشینى با مردم بر خلاف رویه ى آنان رفتار نکن، چیزى که طاقت ندارند بر آنان تحمیل نکن، زیرا در این صورت رفیقى که باید یار و یاور تو باشد کناره مى گیرد، و در میان جامعه تنها مى مانى. نه رفیق همدمى دارى و نه برادر مددکارى، چون تنها شدى بى پناه و ذلیل مى شوى….”

در کتب , مقالات و نوشته های متفاوت موارد زیادی در مورد آداب دوستی یا دوست یابی آمده است. اما براستی

آیا قوانینی برای دوستی وجود دارد؟ آیا ما موظف به رعایت نکات خاصی هستیم تا به نظر دوست خوبی بیاییم؟

وقتی برای مدت طولانی با کسی دوست هستیم حتما دلیلی برای آن وجود دارد. اگر وفادار و دلسوزیم و نقاط مشترک فراوانی با دوستانمان داریم و برای هم احترام قایل هستیم, این یک دوستی فوق العاده است. بهترین قسمت آن, دوست داشتن بدون شرط است. اگر آشفته ایم هنوز ما را قبول دارند, اگر با آنها جر و بحث کرده ایم ما را می بخشند, ما را قضاوت نمی کنند و خلاصه یک قبول خالصانه, که دوستی را جاودانه می کند.

گاهی به نظر می رسد برای اینکه دوست خوبی باشیم باید نظرات مان را برای خود نگه داریم بخصوص وقتی مسایل عاطفی پیش می آید و بهترین راه سکوت است زیرا این امور معمولا موقت واحساسی هستند.

به نظر میرسد خطوط قرمزی برای دوستی وجود دارد. ما معمولا دوست داریم در صلح و آرامش زندگی کنیم وبا دیگران مخالفت نکنیم. شاید یکی از کارهایی که میتوان کرد اینست که خود واقعی امان باشیم و خردمندانه انتخاب کنیم.

دوستای عزیز برای برقراری یه رابطه ی دوستانه واقعی شما چه راههایی راپیشنهاد میکنید؟

خوشحال میشیم نظر شماراهم بدونیم؟