طلاییی.....(حکایت سفر مشهدزدسونی ب روایت شعرنو)

توشه ای برداشتیم

یاد ها را کندیم

نام ها را بردیم

....وکمی اندیشیدیم

و مس ناب وجود خود را

به طلای نفسی ناز گروبخشیدیم

راستی گفتم بخشش..

عالم بخششمان هم عالمی بود برای خودمان

بخششی بود،نه از آن بخشش ها:

(که از احساس کمی خیس "تعلق"

نشود جاده کوته دل را به ابدیت کوه بسپاری...)

************

باچنین بار و چنان یار و

از آن مکتب دلدار

پای در راه نهادیم....

تا رسیدیم به آهویی سپید.....

(وسپیدی که تمایل به شفافی داشت

و شفافیتی سخت که دل را میبرد

ودلی نرم که ارزان شده بود.....)